Mijn hondenverhaaltje

Ik wil eens een verhaaltje schrijven over honden maar uit een totale andere invalshoek dan de meeste hondenboekjes. Ik put uit de ervaring die ik samen met mijn vrouw heb met honden en dat is toch al gauw meer dan 20 jaar. Ik ben een ervaringsdeskundige zoals dat tegenwoordig heet, ook mensen die geen hond hebben, of zelfs een hekel aan honden hebben of gewoon bang zijn voor honden zouden dit moeten lezen.

Mijn eerste ervaring met een hond is vanuit mijn jeugd, dat was een straathond in de letterlijke zin van het woord, het beestje werd een beetje aan zijn lot overgelaten. De achterdeur stond altijd open en hij kon gaan en staan waar hij wilde en eigenlijk weet ik daar niet zo veel meer van, het was een hondje die er gewoon bij hoorde.

Hij kreeg zijn eten en voor de rest zocht hij het maar uit, dus liefde voor honden en dieren in het algemeen heb ik vroeger niet geleerd, dat kwam pas later.

Mijn eerste eigen hond kreeg ik toen ik 30 jaar was, ik wilde wel eerder een hond, maar mijn eerste vrouw walgde van alles wat beest was, lastig, haren, onhygiënisch, kortom al die dingen waar mensen een hekel aan hebben die niets met dieren hebben, dat kan, ieder zijn goed recht. Binnen een relatie winnen deze mensen het in het algemeen.

Hoe dat komt? Misschien heb ik een verklaring. Ik denk, dus ik weet het niet zeker, dat echte dierenliefhebbers makkelijke mensen zijn, en met makkelijk bedoel ik, mensen die zich vrij simpel aanpassen als een situatie plotseling veranderd, dat moet ook wel, want je huisdier gooit wel eens een plannetje in het water. Mensen die dat niet kunnen, moeten geen huisdieren nemen, klein voorbeeldje. Op zondag komt er bezoek, dat is afgesproken, zaterdag het huis nog even aan kant gemaakt, zondagmorgen kom je beneden en je hond heeft de hele benedenverdieping verbouwd.

Hij / zij verveelde zich die nacht en dacht, kom laat ik die planten eens gaan verpotten, of die rieten stoel ziet er veel mooier uit als ik mijn tanden erin gezet heb, en die tafelpoot, die is nog veel te netjes, ga ik even iets aan doen, de krant van zaterdag? Hebben ze al gelezen, en als ik hem aan stukken scheur is de krant veel groter, kortom een puinhoop, en over een uurtje staat de visite voor de deur. Kalm blijven en proberen de zooi op te ruimen, lukt dat niet, pech. Maar dat moet je wel kunnen, kun je dat niet? Neem geen huisdier, ja, een hamster of een cavia of een aquarium, maar niet iets dat losloopt in huis, die zijn onberekenbaar, die zetten je vroeg of laat voor een verrassing.

Mijn eerste hond, (Snoopy), kreeg ik toen ik alleen was, geen ervaring met honden en ben gewoon op mijn intuïtie afgegaan, dat heb ik volgehouden bij al onze dieren, wel boeken gelezen, maar ik denk dat als je een dier vertrouwen en liefde geeft, dat, die liefde en vertrouwen terug komt, het is een wisselwerking.

Als je boeken over honden leest wordt er heel veel over dominantie geschreven, heel veel gedrag van een hond wordt beschouwd als dominant gedrag, is dat wel zo?, Als 1 van mijn honden op mijn schoot gaat liggen, is dat dominant gedrag? Of doet hij dat omdat het gewoon lekker is? Omdat hij wil laten merken dat hij mij ook aardig vind?

Ik geloof eerder in het laatste. Ik weet heel goed dat er heel veel verschillende soorten honden zijn en dat ieder dier zijn of haar eigenaardigheden heeft, maar dat maakt het toch juist zo leuk?

Een hond is een roedeldier net als mensen, en één moet de baas zijn, net als bij mensen, en één eist de leiding op, net als bij mensen, dus waar zit het verschil?

Als een klein kind iets van de tafel gooit, vinden we dat niet erg, want je kunt dat een klein kind toch niet verwijten? Het kind weet niet beter, die hond wel?

Nee, natuurlijk niet ook die hond moet leren dat hij of zij niets van de tafel af mag gooien of pakken, net zo goed als dat kleine kind dat moet leren, dus waar zit nu het probleem? Misschien zijn we bij kleine kinderen toleranter dan bij jonge honden, want we weten dat kleine kinderen nog niet beter weten en we gaan er vanuit dat een jonge hond gelijk alles al weet, een klein kind doet er jaren over om zindelijk te worden, een jonge hond een paar maanden, een klein kind doet er jaren over om eindelijk eens te luisteren, een jonge hond een paar maanden, dus waar zeuren we over? Het verschil komt later, de hersens van een kind blijven groeien, die van een hond niet, die hond blijft zijn of haar hele leven een kind van een jaar of 4, met de nodige gradaties natuurlijk, maar dat heb je bij mensen ook, een klein kind blijft ook maar doorgaan met wat het in het hoofd heeft, een hond ook. Toch zijn er natuurlijk verschillen, dat weet ik ook wel, ik weet best dat een kind en een hond anders denken en anders doen, maar waarom kunnen we van kinderen meer hebben dan van een hond, waarschijnlijk omdat een kind niet van die scherpe tanden heeft, maar ook een klein kind zal zijn of haar speelgoed verdedigen, net als die hond, dat mag toch? Met de opvoeding van onze eerste 5 honden zijn wij puur op gevoel afgegaan, en dat ging goed, natuurlijk met de nodige ups en downs, maar dat hoort bij het leven. We hebben ons in ons leven al vaak in mensen vergist, maar nog nooit in een dier, die blijven achter je staan, altijd.

Ik vertelde al mijn eerste hond was Snoopy, het was een bastaard schapendoes, het was een hond waar bijna iedereen op valt, een grote voddenbaal met een hele vriendelijke uitstraling, Snoopy was een hond die je overal mee naar toe kon nemen, die nooit iemand kwaad zou doen.

Snoopy heeft een verkeerd begin gehad, ik weet daar niet het fijne van, maar haar eerste jaren heeft ze gesleten op een flat, en het grootste gedeelte van de dag bracht ze door op het balkon, waarom ze afgestaan is weet ik niet, maar toen ik haar kreeg leek ze niet geleden te hebben van haar jeugd, Snoopy was zo' n hond die als je haar een steen om de nek zou binden en in het water zou gooien, 2 minuten wachten en weer omhoog halen, ze weer kwispelend op je af zou komen, met zo' n uitdrukking, ik neem het je niet kwalijk hoor, en gaan we nu wat leuks doen? Zo'n hond, die kom je maar weinig tegen, en dat was mijn eerste hond. Ik zat toen zelf in een moeilijke periode en Snoopy heeft mij geholpen om de realiteit weer onder ogen te zien, gewoon leven en waar maak je je druk om. Snoopy kon zich ook heel makkelijk aanpassen als de omstandigheden veranderde, toen ik haar kreeg was ik alleen, maar toen er weer een vrouw in het spel kwam, was dat voor Snoopy geen enkel probleem, jaloezie en agressie was haar vreemd. Dus je mag wel zeggen dat ik met Snoopy ontzettend veel geluk gehad heb.

Dat werd anders toen de tweede hond erbij kwam, dat was Banjer, een hond met een verleden, die hond was ingenomen door de dierenbescherming, nou doen ze dat niet zomaar, dus ze moet een rotjeugd gehad hebben, het hoe en wat weten we niet. Toen we de hond op gingen halen was het wel even schrikken, een kruising Deense Dog, een grote zwarte met donkere ogen en ze zag er ontzettend sterk uit, ze zag er niet alleen zo uit, ze was ook ontzettend sterk, Maar op de ene af andere manier had ik iets met die hond, gelijk op het eerste gezicht al, dus hebben we haar maar meegenomen, eigenlijk was ze niet voor ons bestemd, maar voor een overbuurvrouw, haar hond had ze net in moeten laten slapen en ze wilde graag een andere, maar toen ze Banjer zag was ze snel genezen, ze vond haar veel te groot, zodoende is ze bij ons gebleven.

Met deze hond heb ik gevochten, letterlijk en figuurlijk, als je het dan toch over een dominante hond hebt, dit was er eentje. Ook met Snoopy was het regelmatig vechten, ik raak niet zo snel overspannen van vechtende honden, want meestal lijkt het erger dan het is, maar bij deze twee moest ik er regelmatig tussenspringen anders waren er dooien gevallen, ik had daar toen een speciale techniek voor ontwikkeld, ik pakte Banjer aan weerszijden van zijn nek, tilde haar op en smeet haar weg, dat werkte, wist ik veel, ik deed maar wat. En ook hier kom ik weer terug op mijn vergelijking met kinderen, met de ene kun je praten, (Snoopy), en met de andere heeft dat geen enkel effect, die gaan toch hun eigen gang,(Banjer), deze hond hoorde bij de laatste categorie, deze hond moest een baas hebben.

Het heeft ruim twee jaar geduurd voordat ze door had dat ik de baas was, dat waren twee zware jaren, ook omdat onze andere hond een heel ander karakter had, dat was juist een hele lieve hond, zo' n hond waarvan we wel eens zeiden, ze heeft een ritssluiting in de buik en als je die open doet komt er een klein mensje uit, zo agressief als Banjer was, zo lief was Snoopy, we hebben ons regelmatig voor de keus gezet, gaan we hier mee door, of gaan we naar de dierenarts en maken we er een eind aan. Het dierenasiel was geen optie, Banjer was geen hond die herplaatst zou worden, ze was heel mooi, maar had een bepaalde uitstraling die mensen bang maakte.

Maar we hebben doorgezet en gewonnen en we hadden bewezen dat gewoon op je gevoel afgaan werkte, alleen kost het heel veel geduld en zelfbeheersing, dat moet je er voor over hebben anders moet je niet aan een hond beginnen, je weet namelijk van te voren nooit wat voor karakter zo' n dier heeft.

Het is ons gelukt om van Banjer een lieve hond te maken, om ergens in die grote zwarte kop van haar door te laten dringen dat wij het goed met haar voor hadden. We hebben uiteindelijk niet zo lang van Banjer mogen genieten, ze kreeg botkanker. Dit is ook zo' n fase waar iedere hondenbezitter mee te maken krijgt, ooit komt de tijd dat je voor je hond moet beslissen, "we laten je gaan", en dat is een hele zware beslissing, maar op een gegeven moment moet je, dan kan en mag je niet langer wachten, maar dit doet pijn, heel veel pijn

In de jaren die volgden, kwamen Bo, Pooky, Karo, Butch, Biks en Famke,

Karo, Bo en Pooky zijn er niet meer, ik kan heel veel vertellen over deze honden maar dat doe ik niet, ik wil beginnen bij Butch.

Toen we Butch kregen ben ik voor het eerst in aanraking gekomen met het fenomeen hondenschool, ik kreeg van verschillende kanten het advies om met Butch een puppycursus te gaan doen.

Even tussendoor, we wonen heel dicht bij een groot park en daar ontmoet je natuurlijk heel veel "deskundige" hondenbezitters, je krijgt heel veel goed bedoelde adviezen als je met een pup van 8 weken in het park komt, en als die pup dan ook nog een kruising tussen een Duitse en een Mechelse herder blijkt te zijn, ja, dan moet je op cursus.

En ach, dat wilde ik toch ook wel eens mee maken, zo gezegd zo gedaan, aangemeld en de eerste avond moesten we komen zonder hond, want je krijgt eerst theorie, veeeeel theorie, dat snap ik wel want ik heb zelf 32 jaar lesgegeven, dus ik weet heel goed dat theorie de basis is. Maar als je zelf voor de klas hebt gestaan ben je ook een beetje eigenwijs, dus ik lag nog wel eens in de klins met de mevrouw die de cursus gaf.

Er werd voor mijn gevoel nogal eenduidend over honden gesproken, zo van een hond is een hond en die moet je allemaal op dezelfde manier benaderen, daar ben ik het niet mee eens, nog steeds niet. Als ik alleen al terug kijk naar mijn eerste twee honden, die waren totaal verschillend en hadden beiden een andere benadering nodig, maar goed, de cursus.

De eerste praktijkavond, bij aankomst eerst de honden in een bench en weer een uur theorie. Er werd nogal de nadruk gelegd op de dominantie van honden, dan krijg je natuurlijk allerlei vragen van de cursisten, en er was een mevrouw met een golden retreiver pup die nogal problemen had met haar pup, in mijn ogen viel dat allemaal nogal mee, maar deze mevrouw zat er echt mee, de cursusleidster vroeg haar het hondje op te halen dan zou ze wel even kijken.

Er werd ons toen voorgedaan wat je moest doen als een pup dominant gedrag vertoont, het hondje was in mijn ogen op dat moment alleen maar bang, met zoveel mensen en in een vreemde omgeving, maar goed, het hondje werd opgepakt en op de rug gelegd, het hondje protesteerde ontzettend, maar de cursusleidster hield hem net zo lang op de rug tot de pup zich overgaf. Nou weet ik niet wat u denkt als u dit leest, maar ik vond het een nare vertoning, bij het mishandelen af.

Als een hond zich overgeeft gaat hij of zij op de rug liggen, maar dan moet er wel een aanleiding voor zijn.

Toen de theorie achter de rug was op naar de praktijk, de honden ophalen, die van ons helemaal door het dolle heen, wat gaan we doen? Gaan we eindelijk iets leuks doen?

De cursus werd binnen gehouden in een grote schuur, (niks mis mee), Butch viel gelijk op, de grootste druktemaker van het stel, maar dat zou nog wel veranderen werd ons verzekerd. Bij de eerste demonstratie viel me al op dat het er redelijk hard aan toe ging, het ging om een demonstratie volgen, we hebben wat jack russells en andere kleine hondjes door de lucht zien vliegen. Het is eigenlijk een heel vreemd fenomeen dat je op zo' n cursus dingen doet waar je het in wezen niet mee eens bent, dan blijkt maar weer dat een mens een kuddedier is, en dat je er vanuit gaat dat degene die voor de klas staat het wel zal weten. Ook dat ken ik uit eigen ervaring, als je voor de klas staat kan je mensen een hoop wijsmaken en dat wordt klakkeloos gepikt, en als je zelf in de klas zit je doe dat ook, want degene die voor de klas staat is de deskundige, toch? Er werd ons uitdrukkelijk aangeraden te werken met een wurgketting, dat had 1 voordeel, Butch kreeg er een hele sterke nek van, en aan een nekhernia dachten we al helemaal niet, maar het nadeel was dat hij op zijn nek bijna geen haar meer had, maar goed je blijft doorgaan. Puppy cursus afgerond en door naar de volgende cursus, die hebben we niet afgemaakt,

Butch was geen gemakkelijke hond, erg onrustig, nerveus en nogal eigenwijs, bij een bepaalde oefening had hij het weer eens op zijn heupen en verdomde het gewoon, de cursusleidster zou dat wel even regelen, en nam Butch over, na 5 minuten worstelen moest ook zij het opgeven, mijnheer had er geen zin in en deed het dus niet, dat was een redelijke afgang voor de cursusleidster, althans in haar ogen, ik zie dat anders, als iets niet gaat, gaat het niet, je gaat om met levende wezens en die hebben toch een eigen wil, hoe dan ook.

Op de volgende cursusavond werd het helemaal bont, toen vond de cursusleidster het nodig om mijn vrouw ten overstaan van de hele klas voor paal te zetten en toen was het klaar, exit cursus.

We zijn nu een paar jaar verder en ik moet zeggen dat met vallen en opstaan het gelukt is om van Butch een geweldige hond te maken, alhoewel, is dat onze verdienste of is dat het karakter van Butch, of is het misschien een wisselwerking?

Ik vertelde al eerder dat we dicht bij een groot park wonen en daar laten we de honden een paar keer per dag uit en dan kom je andere honden en hondenbezitters tegen. Dan merk je ook hoe verschillend hondenbezitters reageren en dat geeft nog wel eens spanning.

In dat park zijn er grote gedeeltes waar de honden los mogen lopen, een enorme weelde kan ik u zeggen, maar dat geeft ook wel eens problemen. Zo had Butch, vooral in zijn pubertijd de neiging om op alles wat bewoog met een hoop lawaai op af te vliegen, zo van, wegwezen dit is mijn park, en natuurlijk kon niet iedereen dat waarderen. Heel begrijpelijk, komt er een jack russell op je af met een hoop lawaai heb je zo iets van kom op joh, wegwezen, maar komt er een herder op je af, reageren de meeste mensen toch iets anders. Ik kwam eens een man tegen met een witte herder, ik kon die hond wel want ik kwam hem wel vaker tegen en tot dan toe ging het altijd goed, maar nu even niet, de witte herder zat aan de riem. Butch ziet hem al in de verte en gaat er op af met de staart recht omhoog, ik ken dat gedrag en wordt daar niet nerveus van, dat wordt even blaffen en een beetje grommen, even laten merken wie de baas is en klaar.

Maar de baas van de witte herder dacht daar toch heel anders over, die reageerde nogal overspannen en begon naar Butch te schoppen en naar mij te schelden dat ik die ......hond bij me moest houden, ik probeerde de boel te sussen, want er was naar mijn idee niets aan de hand, gewoon 2 puber reutjes die elkaar aan het aftasten waren, maar er was geen discussie mogelijk, als je op zo' n moment niet rustig blijft gaan niet alleen de honden vechten, maar de baasjes ook. Dit is maar 1 voorbeeld, maar zo kan ik er nog wel een paar geven, en iedere keer loop je tegen onbegrip van de baasjes op.

Het probleem wat je dan kweekt is dat er niet bepaalt is wie van de twee honden de baas is, dus je schuift het probleem alleen maar op, want als ze elkaar weer tegenkomen is de kans groot dat het weer gebeurt.

Nu wil ik niet zeggen dat je nooit in moet grijpen, op het moment dat je ziet dat het uit de hand gaat lopen, natuurlijk dan grijp je in, want de laatste beslissing ligt altijd bij de baas.

Deze mensen zouden zich meer moeten verdiepen in de aard van een hond en geen hond nemen omdat hij zo mooi is, want je komt dit soort dingen tegen, die zijn niet te voorkomen, of je moet je hond uitlaten op plekken waar geen andere honden zijn, maar ja, dat is lastig.

Er zijn maar weinig hondenbezitters die de hondentaal begrijpen, nu wil ik niet beweren dat ik het altijd snap, maar je moet niet gelijk in de stress schieten als twee honden een beetje gaan matten samen, dat hoort erbij, ik vindt dus wel dat je moet ingrijpen als je het gevoel hebt dat er bloed gaat vloeien, maar die kans is relatief klein, voor het zover komt heeft 1 van de 2 het al opgegeven, en dan is het klaar, voor eens en altijd.

En wat heel belangrijk is dat je als baas de rust bewaart, niet altijd makkelijk, maar wel belangrijk, rust en goed kijken naar wat er gebeurd en dan zul je zien dat er heel veel bijtbewegingen zijn, maar dat er eigenlijk niet vaak echt gebeten wordt. Het zijn meestal schampbeten, maar wel met heel veel lawaai en dat maakt het voor de meeste mensen angstig.

Ik heb de ervaring dat als het toch fout gaat en je grijpt daadkrachtig maar rustig in het binnen de kortste tijd afgelopen is, ik pak mijn hond bij kop en kont, til hem op en leg hem op de rug, een paar seconden vasthouden en klaar, de honden zijn dan zo verbaasd omdat er zo abrupt ingegrepen wordt en dat er een derde is die dan toch nog hoger op de ladder staat ze dat zonder aarzeling accepteren.

Nu heb ik met mijn honden een hele bijzondere band, maar dat vindt ieder baasje, zij vertrouwen mij en ik vertrouw hun, en zo hoort het ook, die honden zijn volledig afhankelijk van ons, wij geven ze eten, wij bepalen wanneer ze mogen poepen en plassen, wij bepalen wanneer er gespeeld wordt, wij bepalen wanneer ze moeten slapen, wij bepalen hun hele leven, dus moeten ze ons ook vertrouwen, en mogen wij dat vertrouwen niet beschamen.

Neem je een hond, dan krijg je een vriend voor het leven, (een hondenleven), een vriend die je altijd volgt, een vriend die je nooit in de steek laat, een vriend die er altijd is, 24 uur per dag, 365 dagen per jaar.

En wij moeten er zijn voor die vriend, ook als het eens niet uitkomt, die vriend verdient het, de mensen die een hond hebben kennen het allemaal, je zit naar een spannende film te kijken, en dan loopt de hond naar de deur, je negeert het, tegen beter weten in, de hond moet uit maar het komt even niet uit. Als wij naar het toilet moeten kunnen we dat even ophouden maar als je moet dan moet je, en dan ga je ook, hoe spannend die film ook is.

Als een hond moet, moet hij/zij ook, en dan hebben wij de plicht om met de hond naar buiten te gaan, doen we dat niet, heb je kans dat hij het in huis doet, dan moet de drang wel heel hoog zijn, maar het kan gebeuren, als dat gebeurt, wees dan niet boos op de hond, maar kijk eerst eens naar jezelf, heb je wel gereageerd op de signalen die de hond gaf, of had je er even geen tijd voor.